ubezpieczenia-rybnik.pl afryka
Partnerzy
Najpóźniejsza znana czaszka neandertalczyka, z SaintCésaire we Francji, miała najwyraźniej cechy typowe dla ludów, które zastąpiły w Europie neandertalczyków. U najwcześniejszych poneandertalskich Europejczyków nie występuje zespół cech ani współczesnych, ani archaicznych mieszkańców Afryki, a większość ma mieszankę tych cech. Z materiału, jakim dysponujemy, wynika raczej, że neandertalczycy albo wyewoluowali w późniejszych ludzi, albo krzyżowali się z nimi, a być może i jedno, i drugie. David W. Frayer z University of Kansas i Fred H. Smith, obecnie zatrudniony w Layola University of Chicago, odkryli, że wiele cech właściwych jakoby wyłącznie neandertalczykom, można odnaleźć u późnopaleolitycznych, mezolitycznych i jeszcze późniejszych Europejczyków. W rzeczywistości jedynie nieliczne cechy neandertalskie zupełnie znikają z późniejszego europejskiego materiału szkieletowego. Utrzymują się typowe, bardzo wyraźne cechy takie jak łatwy do zauważenia wydatny nos (charakterystyczny dla neandertalczyków i późnych Europejczyków) i dużo drobniejsze, jak choćby szczegóły ukształtowania tylnej części czaszki. Dobrym przykładem może być kształt otworu żuchwowego ujścia kanału nerwu żuchwowego po wewnętrznej stronie szczęki dolnej, w miejscu, w które dentyści wstrzykują środek znieczulający. U wielu neandertalczyków górna część owego kanału gnykowożuchwowego jest zakryta szeroką blaszką kostną, u innych zaś brak takiego "mostka". Wśród skamieniałości z Europy "mostek" występuje u 53% neandertalczyków i u 44% ich najwcześniejszych późnopaleolitycznych następców, ale u ludów z końca późnego paleolitu, mezolitu i współczesnych udział ten spada poniżej 6%. Tymczasem u kopalnych i dzisiejszych mieszkańców Azji i Australazji ów "mostek" występuje ...
Partnerzy
Badacze zauważyli, że podczas doświadczeń na neurogleju stale pojawia się dobrze znana cząsteczka, trifosforan adenozyny (ATP). Każdy student biologii wie, że jest ona podstawowym źródłem energii dla procesów zachodzących we wnętrzu komórek. Okazało się jednak, że ma ona również wiele cech, które sprawiają, że jest doskonalą cząsteczką przekazującą informacje między komórkami. Choć występuje niezwykle obficie we wnętrzu komórki, to w przestrzeni międzykomórkowej praktycznie jej brak. Jest mała, łatwo więc się rozprzestrzenia i szybko ulega rozpadowi. Właściwości te sprawiają, że przekazywane przez ATP nowe wiadomości nie mieszają się ze starymi. W neuronie ATP jest starannie upakowany i przechowywany wewnątrz zakończenia aksonów, skąd może być uwalniany do szczeliny synaptycznej razem z innymi neuromediatorami i podobnie jak one może migrować poza synapsy. W 1999 roku Peter B. Guthrie ze współpracownikami z University of Utah wykazał jednoznacznie, że pobudzone astrocyty uwalniaj ą ATP do otoczenia. Tam wiąże się on z receptorami na sąsiednich astrocytach, powodując otwarcie kanałów jonowych i umożliwiając napływ jonów wapnia. Wzrost stężenia wapnia w cytoplazmie wyzwala w odpowiedzi dalsze uwalnianie ATP z komórek, wywołując reakcję łańcuchową aktywującą wszystkie astrocyty. Stopniowo wyłaniał się pełny model opisujący, w jaki sposób neuroglej otaczający akson czuje aktywność neuronów oraz jak taka informacja rozchodzi się wśród komórek glejowych. Powstający na błonie neuronów potencjał czynnościowy stymuluje komórki neurogleju leżące wokół aksonu do wydzielania ATP. To z kolei powoduje napływ jonów wapnia do wnętrza sąsiednich ...
Mapa strony